Χαρακτηριστικά-Περίληψη:

«Το βιβλίο Αντίστιξη αποτελεί ένα ψυχογράφημα δοκιμιακού χαρακτήρα, επενδυμένο με μουσικό μανδύα, βασισμένο σε αλληγορίες γύρω από διαχρονικές υπαρξιακές ανησυχίες. 

Πραγματεύεται την μετά θάνατο ζωή δύο συγγραφέων, της Γλυκερίας, που σκοτώθηκε λόγω ζήλιας από τον σύζυγό της Ευθύμη, και του Αλβέρτου, πλατωνικού εραστή και συναδέλφου της, ο οποίος εξωθήθηκε σε αυτοχειρία. Και οι δύο, σε διαρκή πνευματική εγρήγορση προσπαθούν κάτω από το χώμα να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους, που αφέθηκε ημιτελής και κυρίως το κοινό κύκνειο άσμα τους. Μια σύγχρονη παραλλαγή αρχαίας τραγωδίας με τίτλο “Αντίστιξη”.

Αυτό το βιβλίο αφορά το αρμονικό συνταίριασμα, ωσάν μουσική αντιστικτική σύνθεση, της πορεία ζωής που διέγραψε ο καθένας, ένα ψηφιδωτό από μνήμες και βασανιστικές αμφιβολίες, που τους ακολουθούσαν μέχρι και τη στιγμή θανάτου τους, κατά την οποία προεξείχαν αμφότεροι ως τίμιοι οικογενειάρχες και πετυχημένοι λογοτέχνες. Ο Αλβέρτος και η Γλυκερία έχουν διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές καταβολές, ωστόσο φαίνεται να αλληλοσυμπληρώνουν τα κενά τους και να γίνονται για πρώτη φορά ευτυχισμένοι μόνο ως νεκροί, όταν κρατά συντροφιά ο ένας στον άλλον και γράφουν. Αδιάκοπα πλέκουν διαλόγους και ανταλλάσσουν πληροφορίες για την προέλευσή τους, πως ήταν ως νεανίες, ενήλικες, ωσότου γίνουν γονείς και πεθάνουν.

 Όσην ώρα συνθέτουν το δράμα τους, από τα σίδερα της φυλακής παρακολουθεί και συμμετέχει στις στιχομυθίες τους ο Ευθύμης, που αυτομαστιγώνεται από τύψεις. Ο προορισμός και των τριών χαρακτήρων μέσα από το «εγχειρίδιο επιβίωσης» Αντίστιξη είναι η ευημερία, η λύσις της δικής τους τραγωδίας, η εξημέρωση των αγωνιών τους και η λύτρωση από τα βαρίδια της ψυχής τους. 

Το εύρημα αφορά το γεγονός πως και οι δύο άντρες αποτελούν φωνές, που αντηχούν στο μυαλό της πεζογράφου Γλυκερίας, «μελίσματα» που τραγουδούν ο φανταστικός σύζυγος και ο εραστής-ποιητής. Η Γλυκερία καταπιάστηκε, όσο ήταν εν ζωή, με το λογοτεχνικό είδος της τραγωδίας, παλεύοντας να συνενώσει πεζό και ποιητικό λόγο, ένα δύσκολο εγχείρημα, για το οποίο αναζήτησε την αρωγή ενός διακεκριμένου στην ποίηση λογοτέχνη, τον οποίο αντιπροσωπεύει ο Αλβέρτος. Ο τελευταίος, ως επινοημένος χαρακτήρας, που είναι πλασμένος ιδανικά με τέτοιο τρόπο, ώστε να της συμπαραστέκεται περισσότερο από τον σύζυγό της, σε παραλληλία με την ισχυρή πένα του, είναι σε θέση να ολοκληρώσει το έργο της, δίνοντάς της απαντήσεις στο ουσιαστικό ερώτημα: “θα ήταν διαφορετική η μοίρα της, αν είχε μεγαλώσει σε ένα ετερόκλητο περιβάλλον, όπως εκείνος;” 

Οι διαφορετικοί «μουσικοί φθόγγοι» των τριών χαρακτήρων στο πεντάγραμμο περνούν από την «υψηλότερη έκταση φωνής» και ισότιμη δυστυχία στην χαμηλότερη συναισθηματική ένταση, τη νηνεμία, την εξιλέωση και το δικαίωμα στην ευτυχία.»