Χαρακτηριστικά-Περίληψη:

«Ο Κρεγκ, που αυτοσυστήνεται στην αρχή της συλλογής, ήταν ένας διάσημος συγγραφέας που σκοτώθηκε πρόωρα. Πραγματευόταν στα γραπτά του τα χαρακτηριστικά του ειδώλου του, που συνοψίζονται στην αγωνιώδη πάλη με το άχθος της διαφορετικότητας. Θύμα από μικρός μπούλινγκ στο σχολείο, έβγαζε την οργή στις ζωγραφιές και στη γραφή του· στο ασφαλές αυτό καταφύγιο ζωντάνευε ο παλμός των άθλιων πρωταγωνιστών του. Ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα στερεί από τον ταλαντούχο Κρεγκ τη δυνατότητα να ολοκληρώσει τις ιστορίες για τους περιθωριοποιημένους  χαρακτήρες του: ο μόνος τρόπος για να γραφτεί το τέλος τους είναι να συνεχίζει να ζει ο ίδιος ως πίνακας.

Όταν κερδίζει την προσωπογραφία του ως έπαθλο στον διαγωνισμό ποίησης με θέμα «γρίφους μνήμης» ένας εξίσου ικανός ποιητής, ο Κρεγκ τον χρίζει σε παλμογράφο της προσωπογραφίας και απελευθερωτή της παγιδευμένης σκέψης του. Κάθε νύχτα ο Κρεγκ δίνει στον ποιητή και επίδοξο πεζογράφο γρίφους, για να τους αποκωδικοποιήσει μεθοδικά, ώστε να είναι σε θέση να αφηγηθεί μια καινούρια ιστορία. Ο συνεχιστής του έργου του  μετατρέπεται στη φωνή που συνθέτει σύντομα διηγήματα, με κεντρικό πυρήνα την έννοια μιας επώδυνης μνήμης, η οποία ακολουθεί σαν σκιά τους πρωταγωνιστές, καθορίζοντας το πεπρωμένο τους. 

Άνθρωποι υποταγμένοι στα δεσμά μιας μνήμης παλεύουν με εσωτερικούς δαίμονες για να ορθοποδήσουν σε περιβάλλοντα  ετερόκλητα: από τη σκηνή του λατομείου, του λιμανιού ή του γηροκομείου έως το σπίτι ενός σχιζοφρενούς συγγραφέα, το ενεχυροδανειστήριο, το γραφείο μιας χαρτορίχτρας και τα νεκροταφεία. Θίγονται στο πλαίσιο ενός σουρεαλιστικού φόντου στοχαστικές αναζητήσεις γύρω από το θέμα των ανθρώπινων αδυναμιών, της εγκατάλειψης, της ανωνυμίας και της αυτοτιμωρίας. Η τεχνική σύνθεσης συνοψίζεται στις αρχές των θεατρικών διαλόγων με γρήγορο ρυθμό και του λακωνικού ύφους.

Γνωρίστε τον Κρεγκ, αντιπρόσωπο της κοινωνικής ή προσωπικής αδικίας, ακούγοντας προσεκτικά τις ιστορίες που πλάθει ο διάδοχός του.»